Dat is ook wel een interessante vraag: kunnen harde grappen zachte krachten zijn? Wie nu terugkijkt naar de grappen van Wim Kan of Wim Sonneveld, die vindt ze waarschijnlijk ontzettend braaf, zeker als je ze vergelijkt met Hans Teeuwen. Hoezo zouden dat zachte krachten zijn?
Ik moet denken aan de oudejaarsconference van Theo Maassen uit 2013. Dat was een conference die begon met harde grappen die steeds harder werden, en steeds fouter en rechtser. De conference werd uiteraard niet door iedereen even goed ontvangen. Ik dacht zelf dat Maassen dat met opzet deed, om mensen het moeras van de foute grappen in te lokken en ze daarmee te laten schrikken van waar ze zich toe lieten verleiden. Ik weet niet meer of dat waar was, maar op zo’n manier kan ik me het nut van foute grappen wel voorstellen.
Zachte krachten hoeven niet per se lief en ongevaarlijk te zijn.
Geef een reactie